امروز 22 آذر 1396 - ساعت 10:30
احمد آرام:

مردم به داستان ایرانی بدبین شده‌اند

احمد آرام با بیان این‌که مردم نسبت به داستان ایرانی بدبین شده‌اند و اغلب آن‌ را نمی‌خوانند می‌گوید: در کتاب‌هایی که منتشر می‌شود چیزی نیست؛ مردم چه چیزی را مطالعه کنند؟

این نویسنده در گفت‌وگو با ایسنا با بیان این‌که اغلب نویسنده‌های ما رغبتی به خواندن تاریخ کشور و دانستن ادبیات کهن ایران ندارند، اظهار کرد: نویسندگان جوان فکر می‌کنند خواندن چند کتاب خارجی و دوره دیدن در کارگاه‌هایی که سطح نازلی دارند کافی است تا نویسنده شوند. در حالی‌که  کارگاه اصلی ما همان متون قدیمی است. اغلب این جوانان تاریخ بیهقی، طوطی‌نامه، شاهنامه و..  را نخوانده‌اند و نمی‌دانند در ادبیات کهن ما چه ادبیات مدرنی وجود دارد؛ از آن غافل مانده‌اند.

او افزود: نویسندگان جوان متون ادبی کهن اروپا را هم نخوانده‌اند درحالی‌که باید بخوانند، زیرا حرف‌هایی که آن‌ها زده‌اند همیشه مدرن است. در کشور ما یک مجموعه داستان بعد از مدتی با وجود هیاهوی بسیار که دوستان نویسنده به راه می‌اندازند، فراموش می‌شود، اما از قرن ۱۷ «اُتِللو» یا «هملت» فراموش نشده‌اند. این‌ها چیزهایی است که ادبیات ما ندارد. نویسندگان به دلیل این‌که مطالعه ندارند، موضوعات سطحی انتخاب می‌کنند و یا نمی‌توانند موضوعات را پرورش دهند.

آرام همچنین گفت: من اعتقاد ندارم که نویسنده سیاسی باشد اما معتقدم نویسنده نباید به مسائل سیاسی بی‌اعتنا باشد.

نویسنده باید تاریخ و رویکردهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی  جامعه را بشناسد. در صورتی‌که آن‌ها را بخوبی درک کند می‌تواند شخصیت‌سازی و فضاسازی کند، مکان و زمان را به وجود آورد و پیوند قوی در بستر زمان و مکان ایجاد کند تا یک داستان خوب را پدید بیاورد.

این داستان‌نویس با بیان این‌که مردم هوشیارند و فریب هیاهوهایی را که برای کتاب راه می‌افتد نمی‌خورند، اظهار کرد: مردم بدبین شده‌اند. اغلب کسانی که به کتاب علاقه دارند، داستان ایرانی نمی‌خوانند زیرا دوستان نویسنده با راه‌انداختن هیاهوهای الکی آن‌ها را فریب داده‌اند. من خودم فریب این‌ هیاهوها را خورده‌ام.  نقدهایی که برای یک مجموعه داستان و رمان نوشته می‌شود غلوآمیز و ستایش‌آمیز است و این نقدها قدرت نگه داشتن  کتاب را ندارند، زیرا کتاب پوچ است و چیزی در آن نیست. مردم چه چیزی را مطالعه کنند؟ ما مردم خوبی به لحاظ درک ادبی داریم.

او  درباره افزایش تب نوشتن و نویسنده شدن نیز گفت: نوشتن چیز بدی نیست، و نوشتن به هر شکلی که باشد خوب است؛ اما مسئله این است که با چاپ بی‌رویه کتاب روبه‌رو هستیم. تب نوشتن جوانان را دستپاچه می‌کند و این موضوع به دنیای مجازی برمی‌گردد. قبل از انقلاب، مطبوعات به سختی داستان آدم‌های کمتر از ۴۰ سال را چاپ می‌کردند  زیرا معتقد بودند جوانان هنوز پخته نیستند، دنیا را ندیده‌اند  و تاریخ را نخوانده‌اند.