امروز 30 آبان 1396 - ساعت 13:46
همایون طیاری آشتیانی روزنامه نگار

دل یک ملت لرزید

همایون طیاری آشتیانی روزنامه نگار دل یک ملت لرزید

 

تنها چند ثانیه کافی بود تا نه تنها غرب کشور بلکه دل های یک ملت از غم جانکاه هموطنان به لرزه درآید. هر لحظه که از مخابره خبر می گذشت اخبار و تصاویر دردناک تری ارسال می شد، ناله های بازماندگانی که در کنار پیکر عزیزانشان به سوگ نشسته بودند ، چشمان اشکباری که به دنبال سرنوشت اعضای خانواده آوار را زیر و رو می کردند، فریاد کودکان وحشت زده ای که بی تاب یافتن خبری از پدر و مادر سکوت شب را به ستوه آورده بود و چشمان بهت زده مردمانی که فقط در چند ثانیه همه هستی خود را از دست رفته می دیدند و یک ملت که باز هم همچون سال های گذشته تکرار دردناک فاجعه را با گونه هایی خیس و دردی جانکاه به تماشا نشسته بود، تکراری که گویا با سرنوشت این کشور خود را گره زده و به غیر از بی‌تدبیری و سطحی نگری و تسلیت های سریالی و چند روز سردرگریبان فرو بردن، پایانی بر آن نمی توان متصور بود.

دردناک بود که مسکنی که قرار بود مهری بر زندگی‌ها هدیه دهد، در تمام این مدت آواری بود که برای سرهای کودکانمان لحظه شماری می کرد، دردناک بود که همچون همیشه شاهد تخریب گسترده شهرها و روستاهای کشورمان باشیم و وعده‌هایی برای آینده را در سال‌های گذشته به یاد آوریم، دردناک بود که پرپر شدن کودکانی را به تکرار نظاره گر باشیم که عمرشان با ساختمان هایی که هیچ تناسبی با آنچه در دل این سرزمین می گذرد، نداشت و زیر خروارها خاک مدفون شد و دردناک است اگر بازهم شاهد گفتگوها و همایش هایی باشیم که فقط آینده را بر روی بوم خیالبافی ما نقاشی می کند، تصویر رنگارنگی که هیچوقت به حقیقت نمی پیوندد ، دردناک است که باید به انتظار تکرار یک مصیبت و زخمی دیگر بر پیکر این کشور و ملت باشیم و دردناک است که این همه خشم و فریاد طبیعت نمی تواند لرزه ای بر دل هایی بیندازد که باید آن کنند که در تمام این سال ها نکردند.

در تمام این لحظاتی که لرزش زمین رو به پایان است ، دست‌ها و دل های فراوانی از بی کسی و تنهایی، از مصیبت و آوارگی، از سرما و بی سرپناهی، همچنان لرزان و نگران در گستره زخم خورده این سرزمین، گرمای محبت و مهربانی هموطنان را به نظاره نشسته اند و بازهم این مردم پاک سرشت و نوع دوست، فراتر از تصور به یاری هموطنان رفته و خواهند رفت تا جبرانی باشند بر بسیاری بی مسئولیتی ها که در پوستینی از تظاهر و بی‌برنامه‌گی سال‌هاست که آینده بهتر را به چشمان خیره ما وعده می‌دهند تا شاید در روزگار پیش رو، از لرزش زمین، دل یک ملت نلرزد و آینده کودکی زیر خروارها خاک هم ناله با ضجه‌های یک مادر داغدیده مدفون نشود.